Niemand tikt een wachtwoord in op een dak

Toen we de werfopname-app ontwierpen, ging de langste discussie niet over wat erin moest. Ze ging over de inlogpagina.

We hebben ze geschrapt.

De situatie waarin dat ding gebruikt wordt

Beeld het je even in. Iemand staat op een werf. Het regent mogelijk. Hij heeft handschoenen aan of vuile handen. Hij heeft drie minuten voor hij verder moet. En hij moet in die drie minuten een paar foto's nemen, een paar maten noteren en zeggen hoe dringend het is.

Zet daar een inlogscherm voor met een e-mailadres en een wachtwoord dat niemand onthoudt omdat je de app twee keer per week gebruikt. Wat er dan gebeurt is voorspelbaar. Men gebruikt het niet. Men maakt foto's met de gewone camera en stuurt ze door via een berichtje, precies zoals voordien, en jouw app staat er voor niets.

Software die op de werkvloer gebruikt wordt, concurreert niet met andere software. Ze concurreert met het gebruikelijke: een foto doorsturen, iets op een briefje schrijven, het straks wel even zeggen. Als je meer stappen vraagt dan dat, verlies je.

Wat we in de plaats deden

Je opent de link en je kiest wie je bent uit een lijstje van vier namen. Dat is het.

Geen wachtwoord, geen account, geen e-mailverificatie. De app weet wie je bent omdat je het hebt aangeduid, en dat is voor dit doel voldoende. We registreren wie de opname deed voor de opvolging, niet om iemand ergens de toegang tot te ontzeggen.

Er zit wel een drempel op, maar die ligt op de link zelf: een pincode die de toegang tot het geheel afschermt. Één keer intikken, daarna onthoudt het toestel het. Wie de link en de code niet heeft, komt er niet in.

Is dat niet onveilig

Die vraag komt altijd en ze is terecht, dus hier staat het eerlijke antwoord.

Het hangt ervan af wat erin zit. In dit geval: foto's van daken en gevels, met maten en notities. Bedrijfsgevoelig, zeker. Maar er staat geen persoonsgegeven in dat schade doet als het uitlekt, geen betaalgegeven, geen personeelsdossier.

Tegenover dat risico staat een ander risico dat veel groter is: een app die niemand gebruikt. Dan heb je geen enkele werfopname, en dat kost gegarandeerd geld.

Dat is de afweging, en ze valt niet altijd dezelfde kant op. Zou er loon- of klantendata in zitten, dan sta ik hier iets anders te vertellen. Maar de standaardreflex om elk systeem achter een volwaardige login te zetten, is geen beveiligingsbeslissing. Het is een gewoonte, en ze kost je gebruik.

De andere dingen die we wegdeden

Dezelfde logica hebben we op de rest toegepast.

Geen vrije tekstvelden waar een keuzelijst volstaat. Urgentie is dringend, volgens afspraak of niet dringend. Drie knoppen. Wie dat als vrije tekst laat invullen, krijgt vijftien varianten van hetzelfde en kan er achteraf niets mee tellen.

Geen verplichte velden die je ter plaatse niet kan weten. Als de app je dwingt om iets in te vullen dat er op dat moment niet is, dan typt iemand "nvt" of "1" en heb je een vervuild veld voor de rest van de rit.

En geen aparte stap om iets te versturen. Je bent klaar, het is verzonden. Alles wat na de laatste zinvolle handeling nog een tik vraagt, is een plek waar iemand afhaakt.

Wat je er wel bij nodig hebt

Één ding dat er niet uitziet als functionaliteit maar het wel is: de output moet meteen bruikbaar zijn voor de volgende persoon in de keten. Bij ons rolt er een werffiche uit als PDF die je gewoon doorstuurt of afdrukt.

Dat is wat de app verkoopt aan de mensen die hem moeten gebruiken. Niet het feit dat het netjes in een database komt, want dat interesseert een verkoper terecht niet. Wel dat hij daardoor niet meer 's avonds een verslag moet typen.

De database is wat het mij oplevert. De PDF is wat het hem oplevert. Je hebt allebei nodig, en je moet weten welk van de twee je gebruikt om iemand te overtuigen.

De stelling

Bij software voor de werkvloer is de vraag niet welke functies erin moeten. Het is hoeveel je eruit durft te laten voor het nog gebruikt wordt met vuile handen en drie minuten tijd.